Αξιοθέατα Ρώμης

Ένα μαγικό ταξίδι στην Αιώνια πόλη με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

ψηφιακές ξεναγήσεις

Μοναδικές εικονικές περιηγήσεις σε όλο τον κόσμο!

British Museum

Τα εκθέματα ενός από τα μεγαλύτερα μουσεία στον κόσμο on-line

Art Project

Η εφαρμογή της Google για τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου

Αγία Σοφία

Εσωτερικό και περίβολος

Μουσείο Ακρόπολης

Τρισδιάστατη απεικόνιση των εκθεμάτων του Μουσείου

SunAeon

Τρισδιάστατη απεικόνιση , Μοντελοποίηση, Προσομοίωση του Διαστήματος

Αρχαιολογικός χώρος Ακρόπολης

Τρισδιάστατη απεικόνιση του χώρου της Ακρόπολης

Αίγυπτος

Τρισδιάστατη απεικόνιση των Πυραμίδων της Αρχαίας Αιγύπτου

Η διαχρονική σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας



»Η αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις είναι από την Ελληνική γλώσσα» (βιβλίο Γκίνες)

»Η ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια» (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πιρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πιρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω.
Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». ∆ιότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικών Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.
Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:
«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάσσουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατεξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

∆υστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητα της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Πηγή:  http://www.jenny.gr/greek-language/
Μore " Η διαχρονική σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας "
Share/Bookmark

Περιηγηθείτε στον Πανάγιο Τάφο τρισδιάστατα!



Ο Πανάγιος Τάφος, γνωστός και ως Ναός της Αναστάσεως, το ιερότερο προσκύνημα και το σπουδαιότερο μνημείο του Χριστιανισμού, βρίσκεται στη χριστιανική συνοικία, στο δυτικό μέρος της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Για πολλούς ένα ταξίδι εκεί είναι κάτι το ακατόρθωτο από τη στιγμή που τα έξοδα είναι πολλά, αλλά πλέον με ένα κλικ μπορούμε να περιηγηθούμε στο εσωτερικό του και να θαυμάσουμε τη μοναδική ατμόσφαιρα που μαγεύει εκατομμύρια χριστιανούς σε όλο τον κόσμο.

Ο Πανάγιος Τάφος είναι χτισμένος στο λόφο του Γολγοθά, εκεί που σύμφωνα με τις Γραφές έγινε η Σταύρωση, η Ταφή και η Ανάσταση του Χριστού. Στην ιστοσελίδα www.360tr.com/kudus/kiyamet_eng/index.html υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τα μοναδικά τρισδιάστατα γραφικά και την εύκολη πλοήγηση να «ταξιδέψουμε» σε χώρους του Πανάγιου Τάφου και να «γευτούμε» τη μοναδική αύρα που αποπνέει ο Ναός. Οι εικόνες είναι πραγματικά μοναδικές.

Ακόμη και μέσα από την οθόνη του υπολογιστή η Χριστιανοσύνη αγαλλιάζει την ψυχή και του πιο δύσπιστου. Εικόνες από το μακρινό παρελθόν που μας αγγίζουν, με τη μεγαλοπρέπεια του θείου να μας «ταξιδεύει»...

Πηγή:
http://ipaideia.gr/periigitheite-ston-panagio-tafo-trisdiastata.0915da23730a7beffe9a494d8fbf781c.htm
Μore " Περιηγηθείτε στον Πανάγιο Τάφο τρισδιάστατα! "
Share/Bookmark

Τέχνη και Άνθρωπος



Το κάθε έργο τέχνης εκφράζει μια πραγματικότητα. Είναι το δημιούγρημα ενός ανθρώπου, του καλλιτέχνη,που ως στόχο όμως έχει την υπηρέτηση των πολλών, του κοινού. Για αυτό και, όταν ολοκληρώνεται, παύει να ανήκει στο δημιουργό του και γίνεται κτήμα των θεατών του.

Η τέχνη έχει ως αποστολή να εξυψώνει την αισθητική καλλιέργεια των ανθρώπων, ώστε να γίνεται εφικτή μια ανώτερη ποιότητα ζωής. Το στοιχείο αυτό μάλιστα είναι ιδιαίτερα σήμαντικό σήμερα, όπου οι γρήγοροι ρυθμοί εκτύλιξης των γεγονότων συμβάλλουν κατασταλτικά στην κατανόηση της ουσίας όσων μας περιβάλλουν, γεγονός που δεν επιτρέπει στο σύγχρονο άνθρωπο να ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα και να οδηγηθεί στην ευδαιμονία.

Η ευδαιμονία κατά την άποψη μου συνιστά τον επιτυχημένο και ανιδιοτελή συνδυασμό λογικής και αρετής και ένα από τα πιο σημαντικά συνεκτικά τους στοιχεία είναι η τέχνη. Ο καλλιτέχνης με το δημιούργημα του δίνει εκείνο το απαραίτητο ερέθισμα, για να "κινητοποιηθεί" η κριτική ικανότητα, αλλά και για να αγγιχθούν οι ευαίσθητες χορδές του κάθε ανθρώπου. Ιδιαίτερα στις σύγχρονες κοινωνίες, όπου κυριαρχεί η στείρα τεχνοκρατική αντίληψη και το χρησιμοθηρικό πνεύμα, ο ρόλος του καλλιτέχνη καθίσταται ακόμα πιο σπουδαίος. Είναι εκείνος που με τη γνησιότητα του και την πηγαία έκφραση του, έχοντας συνείδηση της κοινωνικής του αποστολής θα εκφράσει  μέσα από το έργο του τον προβληματισμό του και θα επισημάνει άμεσα ή έμμεσα τα μειονεκτήματα της εποχής του. Με τον τρόπο αυτό θα ευαισθητοποιήσει τους γύρω του και θα τους ενεργοποιήσει, ώστε τελικά να γίνει εφικτός ο εξανθρωπισμός της κοινωνίας.

Η αναγωγή εξάλλου της κοινωνίας στην εξανθρωπισμένη της μορφή σχετίζεται άρρηκτα και με την ψυχαγωγική λειτουργία του έργου τέχνης. Η τέχνη έχει ως κέντρο τον άνθρωπο και σκοπό της αποτελεί η απόδοση ανθρωπίνων προτύπων με καθολική εμβέλεια, καθώς και η κάθαρση του θεατή. Με βάση τη διαδικασία της "εντελέχειας"  η τέχνη έχει ως ύλη τον άνθρωπο  και τα βιώματα του και προσπαθεί απο "εν δυνάμει ον" να τον καταστήσει σε "εν ενεργεία ον", με απώτερο σκοπό την ψυχική του ανύψωση. Για αυτό εξάλλου ο θεατής ενός γνήσιου έργου παρακινείται να στοχαστεί, να οξύνει την κρίση του και πραγματικά να ψυχαγωγηθεί.

Η απόδοση αγωγής όμως που  επιτυγχάνεται από ένα έργο τέχνης έχει διπλή φύση: από τη μία πλευρά μορφώνει, όπως προανέφερα, τον θεατή, από την άλλη όμως αναπλάθει και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, καθώς τον βοηθάει να εμβαθύνει στην πραγματικότητα από την οποία αντλεί τις εμπνεύσεις του, να την κατανοήσει καλύτερα και μέσω αυτής της κατανόησης να οδηγηθεί στην αυτογνωσία.

Η τέχνη λοιπόν -που συναρμόζει το κάλλος, το μέτρο, την αρμονία και την ευαισθησία- μπορεί να σταθεί αρωγός στην προσπάθεια αυτοπραγμάτωσης του ανθρώπου. Η σχέση τέχνης και ανθρώπου είναι σχέση παιδαγώγησης, για το λόγο αυτό εξάλλου και η αισθητική καλλιέργεια πρέπει να κατέχει σημαντική θέση στη ζωή κάθε ανθρώπου.....

Πηγή: http://soroulis-skepseis.pblogs.gr/2007/12/tehnh-kai-anthrwpos.html 
Μore " Τέχνη και Άνθρωπος "
Share/Bookmark

Οι ιδιαιτερότητες της παιδικής ψυχής και τα καλοπροαίρετα λάθη των γονιών.



Το μικρό παιδί ζει σε ένα δικό του παιδικό κόσμο. Σκέπτεται, αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει όλα όσα συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο από ότι οι μεγάλοι. Δίνει ένα ιδιότυπο-παιδικό νόημα στην πραγματικότητα που το περιβάλλει.
Για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε δημιουργικά με το παιδί οφείλουμε να καταλάβουμε όσο μας είναι δυνατόν τον τρόπο που σκέπτεται και αισθάνεται τον κόσμο. Να δούμε με τα δικά του μάτια και να ακούσουμε με τα δικά του αυτιά.
Στην προσπάθειά μας αυτή μπορούν να μας βοηθήσουν σημαντικά κάποιες επιστημονικές μελέτες που προσεγγίζουν τα εξελικτικά στάδια της νοητικής και ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού.

 - Ο Jean Piajet μελέτησε πειραματικά και περιέγραψε αναλυτικά τα στα στάδια της νοητικής ανάπτυξης του παιδιού. Τα συγγράμματά του μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον τρόπο που σκέπτεται το παιδί ανάλογα με την ηλικία του.
Νεογέννητο:
Τους πρώτες μήνες της ζωής του το βρέφος μαθαίνει ότι:
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον εαυτό του και τον κόσμο.
Τα αντικείμενα είναι ξεχωριστά από το χώρο στον οποίο βρίσκονται.
Τα αντικείμενα υπάρχουν ακόμα και όταν δεν τα βλέπει ή δεν τα αγγίζει. Τα αντικείμενα μένουν ίδια ακόμη και όταν αλλάζουν τόπο ή κατεύθυνση.
4-12 μηνών:
Καταλαβαίνει τις σχέσεις αιτίας αποτελέσματος. Αν χτυπήσω το τούμπανο θα ακούσω μπουμ.
Μετά τον πρώτο χρόνο:
Επεκτείνει την εμπειρία του και πειραματίζεται χτυπώντας όλα τα αντικείμενα επίτηδες για να ακούσει το θόρυβο που θα κάνουν.
Μετά από τον δεύτερο χρόνο:
Σκέπτεται με σύμβολα. Το πιρούνι γίνεται αεροπλάνο ή αυτοκίνητο. Αρχίζει να καταλαβαίνει την έννοια του χρόνου. Τι σημαίνει παρελθόν και μέλλον. Καταλαβαίνει τι σημαίνει η μαμά θα γυρίσει σε λίγο.
Μέχρι τα επτά περίπου χρόνια το παιδί είναι τελείως εγωκεντρικό. Τα βλέπει όλα από τη δική του σκοπιά δεν μπορεί να πάρει υπόψη του κάτι διαφορετικό από αυτό που το ίδιο μπορεί να βλέπει ή να αισθάνεται. Για παράδειγμα το παιδί κοιτώντας ένα κάντρο που εσύ δεν μπορείς να δεις από τη θέση που βρίσκεσαι μπορεί να σε ρωτήσει αν σου αρέσει πιστεύοντας ότι και εσύ βλέπεις αυτό που εκείνο βλέπει.
Ακόμη εστιάζει σε ένα πράγμα κάθε φορά και δεν μπορεί να παίρνει υπόψη του ταυτόχρονα δύο όψεις ενός γεγονότος ή μιας κατάστασης. Για παράδειγμα το παιδί μπορεί να πει δεν ζω στην Κρήτη αλλά στα Χανιά ή αν του δείξεις ένα ρόφημα σοκολάτα σε ψηλό ποτήρι και ένα ρόφημα σε χαμηλό ποτήρι αλλά πλατύ με μεγαλύτερη χωρητικότητα το παιδί θα προτιμήσει το ψηλό ποτήρι.

 - Ο ψυχαναλυτής Eric Erikson περιγράφει τα στάδια της ψυχολογικής ανάπτυξης του ανθρώπου και συσχετίζει αυτό που πρέπει να πετύχει το παιδί σε κάθε συγκεκριμένο στάδιο της ανάπτυξής του με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της μετέπειτα προσωπικότητας του.

- Σύμφωνα με τον Erikson στα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του το παιδί που δέχεται τη φροντίδα και την αγάπη των γονιών του αναπτύσσει αισθήματα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και αισιοδοξίας που θα το συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή του. Αν δεν πάρει αρκετή αγάπη, προσοχή και ερεθίσματα το παιδί δεν θα εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους και αντί να ενεργεί δυναμικά θα αποσύρεται νοιώθοντας αβεβαιότητα.
- Από δύο μέχρι τριάμισι χρονών το παιδί μαθαίνει να κάνει κάποια πράγματα από μόνο του χωρίς να πρέπει να εξαρτάται πάντοτε από τους άλλους. Αναπτύσσει ένα είδος πεισματάρικης ανεξαρτησίας. Επιμένει να γίνει το δικό του, εκδηλώνει νευρικά ξεσπάσματα και αρνητισμό. Από αυτό το στάδιο της ανάπτυξής του θα εξαρτηθεί το αν θα μπορέσει να γίνει αυτόνομο αναπτύσσοντας την αυτοεκτίμησή του ή αν μεγαλώνοντας θα αισθάνεται ανασφάλεια και ντροπή. Αν οι γονείς δεν επιτρέψουν στο παιδί να ενεργεί ελεύθερα ώστε να μαθαίνει μέσα από τις αποτυχίες του τότε το παιδί θα αμφιβάλλει για τις ικανότητές του και ως ενήλικας είναι πολύ πιθανόν να θέλει πάντα να στηρίζεται σε κάποιον άλλο και να αναζητά σχέσεις εξάρτησης.
-Από τα 3,5 μέχρι την πρώτη τάξη του δημοτικού το παιδί αναπτύσσει τη φαντασία του, μαθαίνει να συνεργάζεται με τους γύρω του, να παίρνει πρωτοβουλίες, να καθοδηγεί αλλά και να καθοδηγείται από τους άλλους. Αν όμως κυριαρχεί μέσα του η ενοχή περιθωριοποιείται, εξαρτάται υπερβολικά από τους ενήλικες, αισθάνεται φόβο και δεν αναπτύσσει επαρκώς την ικανότητά του για παιχνίδι και τη φαντασία του. Όταν ένα παιδί προσχολικής ηλικίας ακούει από το περιβάλλον του ή αισθάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κακό αναπτύσσει μέσα του ενοχικά συναισθήματα που θα το συνοδεύουν στη μετέπειτα ζωή του.

Πηγή :http://www.psyche.gr/psyidiaiterotites.htm
Μore " Οι ιδιαιτερότητες της παιδικής ψυχής και τα καλοπροαίρετα λάθη των γονιών. "
Share/Bookmark

Παιχνίδι στο σπίτι


Της Τρανούλη Μαρίας, Βρεφονηπιαγωγού-Καθηγήτριας ΙΕΚ Ξυνή

Είναι γεγονός ότι τα παιδιά νιώθουν πως περιορίζονται όταν βρίσκονται αρκετές ώρες στον ίδιο χώρο, ιδιαίτερα στο σπίτι τους.Ο χρόνος στο σπίτι δεν θα πρέπει να καταναλώνεται μόνο σε πειθαρχημένα παιχνίδια (π.χ. ζωγραφική με μαρκαδόρους) και αδρανή (π.χ. ατελείωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση).



Ακολουθούν 5 δημιουργικές ιδέες για να περάσετε ουσιαστικά τον χρόνο με το παιδί σας.

1. Το μικρό παιδί θα ξετρελαθεί αν χορέψετε μαζί του, ακούγοντας κάθε είδος μουσικής. Τα γέλια και τα παλαμάκια θα σας επιβραβεύσουν για το χρόνο σας! Τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας έχουν ανάγκη για πολύπλοκα παιχνίδια γι' αυτό προτείνετε να παίξετε μαζί τους κρυφτό. Το σπίτι σας προσφέρεται με άπειρα σημεία. Αφήστε τα παιδιά να ανακαλύψουν όλες τις πιθανές κρυψώνες.

2. Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές χαλάρωσης που έχετε τη διάθεση να βρεθείτε αγκαλιά με το παιδί σας. Αυτές οι στιγμές μπορούν να γίνουν περισσότερο δημιουργικές όταν εμπλουτίζονται με το λόγο, με λέξεις. Συνοδέψτε το μωρό σας σε τραγουδάκια ή στιχάκια που ίσως χρειαστεί να επαναλάβετε πολλές φορές, βλέποντας τον ενθουσιασμό του. Στα νήπια και τα παιδιά σχολικής ηλικίας προτείνετε το παιχνίδι «Αφήγηση με πολλές φωνές». Στο παιχνίδι αυτό, τα άτομα που συμμετέχουν εναλλάσσουν φράσεις σχηματίζοντας μια πρωτότυπη ιστορία:
«Μητέρα: Χτύπησε...
Πατέρας: ...το τηλέφωνο. Ήταν...
Παιδί: ...o σκύλος της γειτόνισσας. Κ.οκ.»

3. Στη συνέχεια, θα ήθελα να σας φέρω στο μυαλό την εικόνα των γιαγιάδων μας, που ζύμωναν ψωμί και εμείς λαχταρούσαμε να πιάσουμε αυτό το περίεργο, μαλακό υλικό που μπορούσε να πάρει τόσες διαφορετικές μορφές. Αυτή η εικόνα θα αποτελούσε μια καλή ιδέα για παιχνίδι και απευθύνεται στα παιδιά όλων των ηλικιών. Το ζυμάρι είναι εύκολο να παρασκευαστεί και προσφέρεται για πολύωρη απασχόληση. Προκαλέστε τη φαντασία σας και δημιουργείστε μαζί με τα παιδιά σας. Θυμηθείτε! Τα έργα σας μπορείτε να τα ψήσετε στο φούρνο!

4. Ο χώρος της κουζίνας είναι δελεαστικός για τα μικρά παιδιά, καθώς υπάρχουν πολλά μικρά ή μεγάλα αντικείμενα που «απαγορεύεται» να χρησιμοποιήσουν. Δώστε στα παιδιά άδεια δοχεία που κουμπώνουν, που βιδώνουν, διαφορετικού μεγέθους, χρώματος, σχήματος και υλικού. Αφήστε τα παιδιά σας ελεύθερα, ιδιαίτερα της μικρότερης ηλικίας να εξασκηθούν. Μια εναλλακτική δράση στο χώρο της κουζίνας, αφορά κυρίως τις αισθήσεις. Όλοι μας έχουμε βαζάκια με μυρωδικά και καρυκεύματα. Δείτε, ακουμπήστε, γευθείτε, μυρίστε με τα παιδιά σας, όλα όσα βρίσκονται στα ντουλάπια σας και βοηθήστε να καταλάβουν τις διαφορές.

5. Ο πειραματισμός βοηθάει τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, να κατανοήσουν τον κόσμο ευκολότερα και να καταλήγουν σε συμπεράσματα. Καθώς ποτίζετε τα λουλούδια ή την ώρα του μπάνιου (γενικά σε οποιαδήποτε δραστηριότητά σας χρησιμοποιείτε νερό) μπορείτε να παίξετε με τα παιδιά σας «βουλιάζει» ή «επιπλέει». Αυτό το παιχνίδι προσφέρεται για νήπια και το μόνο που χρειάζεστε είναι μια λεκάνη με νερό και διάφορα αντικείμενα που υπάρχουν στο χώρο. Ρίχνετε τα αντικείμενα ένα ένα στο νερό. Αν αυτό που ρίξατε κατακάθεται τότε λέμε «βουλιάζει», ενώ αν παραμείνει στην επιφάνεια λέμε «επιπλέει».

Το παιχνίδι είναι χαρά και διασκέδαση και η χαρά κρύβεται πίσω από απλοϊκά πράγματα. Αφήστε ελεύθερη τη βούληση και τη φαντασία σας, ώστε να απολαύσετε το παιχνίδι με τα παιδιά σας. Καλή επιτυχία...

Πηγή: http://www.familylife.gr/el/paidi-2-6/anaptyxi/81-dhmiourgikh-apasxolhsh-sto-spiti
Μore " Παιχνίδι στο σπίτι "
Share/Bookmark

Χειροκρότημα στα δημιουργικά παιδιά!


Της Φλώρας Κασσαβέτη, με την συνεργασία του Ιωάννη Ν. Παρασκευόπουλου - Ομότιμου Καθηγητή Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μπορεί η εξυπνάδα να είναι ένα προσόν που εκτιμάται ιδιαίτερα σε ένα παιδί, όμως η δημιουργική σκέψη είναι ένα πολύτιμο εφόδιο που δίνει την ευκαιρία στο παιδικό μυαλό να πετάξει πέρα από κανόνες και σύνορα, να γεννήσει ιδέες και ανατρεπτικές λύσεις και να ανοίξει τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν έχει νόημα να το αρνηθούμε! Όλοι οι γονείς, κρυφά μέσα μας, νιώθουμε απίστευτη περηφάνια κάθε φορά που η δασκάλα ή ο δάσκαλος του παιδιού, μας διαβεβαιώνει ότι οι επιδόσεις του στα μαθήματα είναι εξαιρετικές. Πόσοι όμως από εμάς αισθανόμαστε περήφανοι κάθε φορά που το παιδί επιδεικνύει με καμάρι μια ζωγραφιά που δεν θυμίζει ούτε στο ελάχιστο έργο τέχνης, χρησιμοποιεί τις κονσέρβες από το γάλα για να φτιάξει πύργους ή απλά ξεχαρβαλώνει ένα ακόμα αυτοκινητάκι για να δει που είναι κρυμμένες οι μπαταρίες; Κι όμως θα έπρεπε! Γιατί όλα αυτά αποδεικνύουν περίτρανα ότι το μικρό σας χρησιμοποιεί τη δημιουργική του σκέψη - κάτι που τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να εκτιμάται όλο και περισσότερο από τους ειδικούς. Μην μπερδεύεστε με το ταλέντο, ούτε με τους καλούς βαθμούς και την καλή σχολική επίδοση, γιατί η δημιουργική σκέψη είναι κάτι που έχουν όλα τα παιδιά. Είναι ένας μικρός Πήτερ Πάν στο μυαλουδάκι τους που τους επιτρέπει να πετάξουν όπου θέλουν, να σκεφτούν ό, τι θέλουν και να δοκιμάσουν να κάνουν πράγματα όπως αυτά θέλουν. Είναι, με δυο λόγια, το κρυφό δυναμικό που μπορεί να γεννήσει το νέο, το καινούργιο, το φρέσκο, το ανατρεπτικό, το διαφορετικό..

Τα χαρακτηριστικά του δημιουργικού παιδιού

Εκφράζει ευαισθησία για ό, τι συμβαίνει γύρω του. 
Έχει δηλαδή τις κεραίες του συνεχώς τεντωμένες, δείχνοντας διαπεραστική ευαισθησία και αναγνωρίζοντας επιπτώσεις ακόμα και για θέματα φαινομενικά συνηθισμένα.

Δείχνει ενθουσιασμό για κάποιες δραστηριότητες. 
Το παιδί είναι παρορμητικό και γεμάτο ζωντάνια. Ακόμα και όταν μεγαλώνει εξακολουθεί να έχει διάθεση για παιχνίδι και διακρίνεται από έντονο ενθουσιασμό. Η αυτοκριτική δεν παρεμποδίζει τη δημιουργικότητά του και την προσπάθεια να κάνει πράξη τις ιδέες του.

Αντιμετωπίζει με σχετική αδιαφορία τα στερεότυπα. 
Εκφράζει συχνά δυσαρέσκεια για τις έτοιμες λύσεις και επιδιώκει να εξετάσει κάθε πρόβλημα από πολλές και διαφορετικές οπτικές γωνίες. Τολμά να είναι διαφορετικό από τους άλλους αφού δεν το ενδιαφέρει τόσο να εισπράξει τον έπαινο όσο να δοκιμάσει κάτι που ευχαριστεί το ίδιο.

Διακρίνεται από πνευματική ευλυγισία. 
Έχει την τάση να μεταπηδά από τον έναν τρόπο προσέγγισης στον άλλο εφαρμόζοντας τη γνώση που κατακτά από τον έναν τομέα σε κάποιον άλλο παρατηρώντας νέες σχέσεις και νέες χρήσεις στον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος γύρω του.

Έχει συνήθως αισιόδοξη διάθεση.
Το δημιουργικό παιδί σπάνια πτοείται ή εγκαταλείπει την προσπάθεια. Συνήθως σκέφτεται το πως μπορεί να γίνει κάτι κι όχι το αν μπορεί να γίνει.

Τι γίνεται στο σχολείο;

Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν την τάση να είναι δημιουργικά. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του και κατά την προσχολική ηλικία το παιδί έχει ανεπτυγμένη φαντασία και έντονο αυθορμητισμό. Καθώς όμως ξεκινά το σχολείο, οι απαιτήσεις από το περιβάλλον είναι τέτοιες που το αναγκάζουν να ακολουθεί κανόνες και να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο την λογική, με αποτέλεσμα η δημιουργικότητά του να παρεμποδίζεται ή να αδρανεί.. Σε διάφορες χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η δημιουργικότητα είναι ένα προσόν που εκτιμάται ιδιαίτερα, ταυτόχρονα με το πρόγραμμα γενικής εκπαίδευσης τρέχουν και προγράμματα για την καλλιέργεια της δημιουργικής σκέψης. Πρόκειται για προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί από εκπαιδευτικούς ψυχολόγους με σκοπό να ενισχύσουν τη δημιουργική σκέψη των παιδιών.
Σήμερα, η ανάγκη για ανάπτυξη της δημιουργικής σκέψης είναι περισσότερο έντονη από ποτέ και στη χώρα μας και γίνεται συστηματική προσπάθεια για αλλαγές του πλαισίου και του κλίματος στο σχολείο.

Ο ρόλος της οικογένειας

Αν ένα παιδί καταλάβει ότι η δημιουργικότητα του δεν εκτιμάται τότε θα την εγκαταλείψει σιγά - σιγά. Ορίστε τι μπορεί να μπορεί να μειώσει τη δημιουργικότητα του παιδιού:
Η έλλειψη αγάπης και ασφάλειας.
Η αυταρχική συμπεριφορά απέναντί του.
Η έλλειψη ελευθερίας μέσα στο σπίτι.
Οι συνεχείς επικρίσεις και η συνεχής διορθωτική παρέμβαση.
Η υπερβολική προσκόλληση των μελών της οικογένειας σε κανόνες και συνήθειες.
Οι αυξημένες προσδοκίες και επιβράβευση μόνο για το τέλειο αποτέλεσμα.
Η απαισιόδοξη ή αδιάφορη αντιμετώπιση απέναντι σε προβλήματα.
Ο φόβος μήπως το παιδί φανεί ανόητο η γελοίο στους άλλους.
Η σύγκριση με άλλο παιδιά ή η υπερβολική έμφαση στον συναγωνισμό.
Το άγχος για τα λάθη ή την πιθανή αποτυχία του παιδιού.

Τώρα που ξέρετε... δώστε νέα ώθηση!

Η δημιουργικότητα είναι κάτι που μπορεί να ενισχυθεί και να αυξηθεί, όπως μπορεί να βελτιωθεί η αναγνωστική ικανότητα, η μαθηματική σκέψη και η αθλητική επίδοση ενός παιδιού. Για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα απ όλα οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι η δημιουργικότητα είναι μια ξεχωριστή ικανότητα με ιδιαίτερη αξία για το ίδιο το παιδί και το κοινωνικό σύνολο άσχετα με το ποια είναι η σχολική του επίδοση.
Από εκεί και πέρα στόχος των γονιών πρέπει να είναι να μάθουν να εντοπίζουν και να αναγνωρίζουν τα δημιουργικά χαρίσματα του παιδιού εξασφαλίζοντάς του τις κατάλληλες ευκαιρίες για να εκφράσει και να αναπτύξει το δικό του προσωπικό δημιουργικό στυλ.

Πως;

Ενθαρρύνοντας το παιδί να χρησιμοποιεί τη φαντασία του.
Απαντώντας στις ερωτήσεις του όποιες κι αν είναι αυτές.
Φέρνοντάς το σε επαφή με νέα ερεθίσματα.
Εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για δημιουργικό παιχνίδι και καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
Κάνοντας ταξίδια έτσι ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να διευρύνει τους ορίζοντές του
Δείχνοντας ενδιαφέρον για τις ιδέες και τις σκέψεις του παιδιού.
Επαινώντας το για τις δημιουργικές του ικανότητες κι όχι μόνος για τις επιδόσεις του στα μαθήματα.

Από:http://www.paidimag.gr/article/260119/to-profil-toy-dimioyrgikoy-ma8iti-
Μore " Χειροκρότημα στα δημιουργικά παιδιά! "
Share/Bookmark

H Kωνσταντινούπολη μετακομίζει στην οδό Σταδίου τον Απρίλιο– Μια βιωματική έκθεση




Ενας άντρας και μια γυναίκα που μεγάλωσαν στην Αθήνα και βρέθηκαν να ζουν στην Κωνσταντινούπολη αποτυπώνουν μέσα από τα ιδιαίτερα, ρυθμισμένα σε ειδικές βαθμίδες φίλτρα του Ελληνα την πανέμορφη πόλη. Μια πόλη που φέρει μνήμες και φορτίσεις ιστορικές για όλους εμάς, αλλά είναι ταυτόχρονα ένα αριστούργημα, αρχιτεκτονικής, ένα πραγματικό σταυροδρόμι πολιτισμών και μια παλλόμενη πρωτεύουσα που ενώ διατηρεί ατόφιο το αρχαίο πνεύμα της, εκπέμπει και σήματα μιας σύγχρονης δυτικής μητρόπολης.

Η ζωγράφος Ολγα Αλεξοπούλου και ο συγγραφέας Αλέξανδρος Μασσαβέτας παρουσιάζουν την έκθεση «Πλίνθοι & Λήθη: Χαρτογραφώντας την Πόλη»  στον Ιανό από την 1η Απριλίου σε επιμέλεια της Ιριδας Κρητικού η οποία βρίσκεται πίσω και από την έκθεση Ανακαλύπτωντας το Αρχαίο Κάλλος με φωτογραφίες του Josh Garrick που με παράταση συνεχίζει την παρουσία της στο Σισμανόγλειο Μέγαρο στην Ιστικλάλ. Στην έκθεση "Πλίνθοι και λήθη" δύο φίλοι, που μεγάλωσαν στην Αθήνα, αλλά βρήκαν στην Πόλη το σπίτι και την έμπνευσή τους, χαρτογραφούν την Πόλη όπως την αντιλαμβάνονται και την βιώνουν. Εκθέτουν την σχέση τους με μία πόλη που, όπως έγραψε η Μαριάννα Κορομηλά, «ερεθίζει όλες τις αισθήσεις µας και κινητοποιεί τους µηχανισµούς της µνήµης». Μνήμης ατομικής όσο και συλλογικής.

Δύο Ελληνες στην Κωνσταντινούπολη
Η Όλγα Αλεξοπούλου, μόνιμη κάτοικος της Κωνσταντινούπολης από το 2006, παρουσιάζει τα σχέδιά της από την καθημερινότητα της αγαπημένης της Πόλης και χάρτες των ιστορικών συνοικιών της. Με φόντο λεπτομέρειες του αστικού τοπίου και βίου, οι χάρτες της εστιάζουν στα μνημεία που σημαδεύουν την όψη αλλά και την συσσωρευμένη μνήμη στις γειτονιές αυτές.


Η Αλεξοπούλου δεν μας έχει συνηθίσει στην απεικόνιση του αστικού τοπίου. Οι περισσότερες εκθέσεις της παρουσίασαν έργα που εμπνέονται από το μυστήριο του φυσικού κόσμου -την γοητεία της σιωπής και της ερημιάς, την βία των φυσικών φαινομένων- και όχι από την βαβούρα και το καλειδοσκόπιο μιας μητρόπολης. Για πρώτη φορά σκύβει πάνω στην μεγαλούπολη για να εξηγήσει, νομίζει κανείς, τον δεσμό της με την θετή της πατρίδα, τους λόγους που την κρατούν εκεί.


Τα σχέδιά της συνθέτουν ένα κόσμο εικόνων τόσο οικείων στους κατοίκους της Πόλης. Εικόνων που την βομβαρδίζουν καθώς εξερευνά τα δαιδαλώδη ανηφορικά σοκάκια και που η Αλεξοπούλου καταγράφει στο σημειωματάριό της πίνοντας τσάι, σε κάποιο από τα αναρίθμητα παραδοσιακά καφενεία, υπό τα διερευνητικά βλέμματα της ανδρικής τους πελατείας. Η ζωγράφος προσπαθεί να απαθανατίσει ψιχία του χαρακτήρα της αχανούς και διαρκώς μεταλασσόμενης μητρόπολης. Παραδίδεται στο χάος, με την καλή και την κακή έννοια, και καταγοητευμένη το αποτυπώνει.


Μόνιμος κάτοικος της Κωνσταντινούπολης από το 2003, ο συγγραφέας των βιβλίων "Η Πόλη των Απόντων" (2011, Πατάκης) και "Διαδρομές στο Φανάρι, τον Μπαλατά και τις Βλαχέρνες" (2013, Ιστός) Αλέξανδρος Μασσαβέτας χαρτογραφεί την Πόλη στα βιβλία και τις φωτογραφίες του. Τόσο τα μεν όσο και οι δε αποτελούν μία αποτύπωση της Πόλης που χάνεται, μία μαρτυρία και έναν αγώνα ενάντια στην λήθη. Ο Μασσαβέτας «διαβάζει» την Πόλη μέσα από το πρίσμα της κληρονομίας και της συλλογικής μνήμης των μη-μουσουλμανικών εθνοτήτων που την κατοίκησαν. Στα βιβλία και τις φωτογραφίες του αποτυπώνεται η «άλλη Πόλη», εκείνη των μειονοτήτων και της νοσταλγίας τους για ένα παρελθόν ευτυχέστερο. Ωστόσο ο συγγραφέας δεν πραγματοποιεί μία νεκρολογία, αλλά διατηρεί το βλέμμα του σταθερό στο σήμερα, σε μία Πόλη που αναζητεί απεγνωσμένα την ταυτότητά της ενώ διέρχεται αλλαγές ταχύτατες όσο και χαμαιλεοντικές. Τον απασχολούν, τελικά, όχι μόνο οι μειονότητες και η βαριά τους παρακαταθήκη στην αστική κουλτούρα της Πόλης, αλλά και όλα τα στοιχεία της ταυτότητάς της που χάνονται υπό την επέλαση της διαβόητης πλέον «αστικής ανάπλασης».


Περιδιαβαίνει κι εκείνος τα σοκάκια καταγράφοντας μειονοτικά μνημεία, παραδοσιακά επαγγέλματα και αρχιτεκτονικούς θησαυρούς που χάνονται. Στο κέντρο του συγγραφικού και φωτογραφικού του έργου βρίσκεται η ίδια η Πόλη, η μνήμη και η ψυχή της, ο έμψυχος και ο οικοδομημένος κόσμος της. Μνημεία και τόποι γίνονται σημεία αναφοράς αλλά και μνήματα της συλλογικής ταυτότητας. Πρόκειται για έναν αγώνα να διασωθεί το παρελθόν όπως επιβιώνει στην καθημερινότητα, πριν την σαρωτική επέλαση της μπουλντόζας και του τσιμέντου.
Η έκθεση εγκαινιάζεται την 1η Απριλιου και θα συνεχίσει ως τις 26 Απριλίου στην ΙΑΝΟΣ Αίθουσα Τέχνης στη Σταδίου 24



Πηγή: H Kωνσταντινούπολη μετακομίζει στην οδό Σταδίου τον Απρίλιο– Μια βιωματική έκθεση από την πιο αγαπημένη πόλη [εικόνες] | Ειδήσεις και νέα με άποψη http://www.iefimerida.gr/node/148665#ixzz2xSi0Wagh

Μore " H Kωνσταντινούπολη μετακομίζει στην οδό Σταδίου τον Απρίλιο– Μια βιωματική έκθεση "
Share/Bookmark